Een avondje stappen met Brassens en zijn makkers: Brasserie Croque-Notes

Een avondje stappen met Brassens en zijn makkers: Brasserie Croque-Notes

Welke nostalgische chansonliefhebber heeft er nooit eens heimwee naar de periode waarin de allergrootsten op piepkleine podia in Parijse cabarets optraden? Zelfs als prille dertiger heb ik er spijt van nooit een concert te hebben kunnen bijwonen van Brel of Brassens. Aznavour kon ik als ik had gewild onlangs nog aan het werk zien in de Lotto Arena, maar ik gruwel al bij de gedachte aan deze troosteloze locatie en die enorme mensenzee.

Op zoek naar Parijse nostalgie, botste ik enkele weken geleden op de aankondiging van het concert Les Amis de Georges van Brasserie Croque-Notes in Rataplan in Borgerhout. Mijn nieuwsgierigheid was onmiddellijk gewekt. Een Vlaamse groep die muziek brengt van wijlen Georges Brassens, dat is durven. Voor mij is Brassens immers nog steeds een unicum. Wie anders dan Brassens zelf kan zijn bijzonder poëtische teksten, doorspekt met humor, protest en vindingrijke woordspelingen op zo’n typisch serene manier brengen? Dit moest ik zien!

Door Marlien Buyens

Brasserie_brassens_het chanson offensief

Qui sont Brasserie Croque-Notes?

Zanger Jo Vermeulen was al een hele tijd gefascineerd door de muziek en de teksten van Georges Brassens. In 2003 vond hij zijn muzikanten en begonnen ze stukje bij beetje liedjes van Brassens in te studeren. Er werd al eens een concertje gegeven in besloten kring, op een Franse avond of in een kroeg. In 2009 brachten Jo en zijn kompanen een huisconcert voor de Franse consul-generaal in Antwerpen. Ze kozen een naam voor hun groep en oefenden nieuwe nummers. Het werd een succes! Sindsdien treedt Brasserie Croque-Notes geregeld op in muziekcafeetjes, op privé-feesten en in fijne concertzalen. Ze passen hun repertoire telkens een beetje aan.

Les Amis de Georges

Op  9 december 2016 ging Les Amis de Georges in première. Deze voorstelling is een ode aan de vriendschap tussen Brassens en zijn kameraden. Niet alleen vriendschapsnummers van Brassens dus, maar ook liedjes van Moustaki, Patachou en zelfs Barbara.

Het concert op 14 januari werd gebracht door Jo Vermeulen (zang en gitaar), Veerle Verhulst (viool), Kris Van Daele (contrabas) en Imanol Mitxelena (gitaar). Gastmuzikanten waren : Tom Meeus (percussie) en Jan Moonen (gitaar).

Een zaterdag in Borgerhout

De weersvoorspellingen zagen er niet rooskleurig uit. Een stukje in de namiddag besloten mijn man en ik dan toch maar om ons aan de rit naar Antwerpen te wagen. De nieuwsgierigheid naar het concert van Brasserie Croque-Notes nam de bovenhand. En gelukkig maar, want dit had ik voor geen geld van de wereld willen missen.

Zoals verwacht, waren we bij de jongste in de zaal. We namen een plaatsje ergens vooraan. Als ik naar een concert ga wil ik het echt van heel dichtbij kunnen beleven, om mij dan volledig te laten meevoeren naar hogere muzikale sferen.

Zanger(s) en muzikanten kwamen op, zonder veel geste. Er was onmiddellijk een ontspannen sfeer zowel op het podium als in de zaal. Het eerste nummer dat werd gespeeld was er één van Georges Moustaki en gelijk ook de ‘titelsong’ van het concert. Moustaki was een groot bewonderaar van Brassens en had eindeloos veel respect voor hem. Datzelfde respect voelde ik ook bij Brasserie Croque-Notes. Er werd duidelijk veel aandacht besteed aan de wijze waarop dit nummer moest worden gebracht. Het was fris, stemmig, maar ook gezellig en warm. De vriendschap spatte er letterlijk van af. Heel fijn overigens dat Jo Vermeulen net voor het nummertje werd ingezet, uitleg gaf over de inhoud van de tekst. Zelfs iemand die de taal van Molière niet machtig is, wist perfect waarover het liedje ging.

Ook de nummers die volgden werden naadloos aan elkaar gepraat. Dit gaf voor mij een grote meerwaarde aan het concert. Niet alleen werd zo elke tekst een beetje begrijpelijker en levendiger, ook de carrière en de vriendschappen van Brassens werden uitgediept. Het publiek leerde onder andere dat Brassens werd gelanceerd door Patachou in haar cabaret in Parijs, dat Jeanne niet alleen zijn engelbewaarder was, maar ook die van een eend en dat hij een lieve vrouw had die hij vergeleek met een popje.

Bekende en minder bekende nummers passeerden de revue. In de zaal werd af en toe meegezongen of geneuried. Naast mij zat een man van gezegende leeftijd. Hij kende bijna alle liedjes uit het hoofd. Zijn pretoogjes verraadden dat hij intens genoot van deze heerlijke reis door de tijd. Ook ik genoot met volle teugen van Le Bricoleur, Le Temps des Cerises en natuurlijk van Les Copains d’abord.

Brassens was een man van eenvoud. Hij bracht zijn nummers bijna uitsluitend met zijn stem en gitaar. Dit geeft zijn nummers die typische Brassens charme. Ik hield dus eerlijk gezegd mijn hart even vast voor deze muzikaal rijkere versies met naast stem en gitaren ook een contrabas, viool, xylofoon, mondharmonica en zelfs een drumstel. Ik werd echter zeer aangenaam verrast door het speelse en luchtige karakter dat zo aan de liedjes van Brassens, maar ook aan die van vele anderen, werd toegevoegd. De avond was één groot feest. Het publiek werd vermaakt, maar ook de artiesten zelf beleefden veel plezier aan deze ode aan de vriendschap. Of ik nog een keertje terug zal gaan? Evidemment!

In gesprek met Jo Vermeulen …

Waarom kozen jullie voor het repertoire van Brassens?
‘Eigenlijk heb ik alleen dat gekozen. Ooit leerde ik enkele van zijn liedjes kennen tijdens een vakantie in de Provence, en geleidelijk aan raakte ik gefascineerd door zijn repertoire, zijn leven, zijn muziek, zijn visie op de wereld. Toen ik 50 werd heb ik enkele bevriende muzikanten rond mij verzameld om op mijn feest een klein ‘Brassens concertje’ te geven, we kenden maar vier nummers. Jaren later hebben we ons er dan meer op toegelegd – zijn repertoire bleek een onuitputtelijke goudmijn – en zijn we publiek gaan optreden.’

Wat is uw absoluut favoriete nummer van Brassens?
‘Wellicht om sentimentele redenen voel ik mij zeer nauw verbonden met Cupidon s’en fout. Het was een van de eerste chansons die ik leerde kennen, op een moment dat het mij zelf op liefdesgebied ook niet voor de wind ging … We hebben dat lied al minstens honderd keer gebracht, en telkens weer ben ik gefascineerd door de finesse in taal en muziek. Ook al gaat het mij nu zeer goed in de liefde … Sinds kort ben ik ook in de ban van een van zijn postume nummers Honte à qui peut chanter.’

Welke onbekende pareltjes van Brassens zijn zeker het beluisteren waard?
‘Na elk concert kan ik bij het eindapplaus zeggen dat we nog minstens 80 bisnummers in voorraad hebben – bijna al zijn nummers zijn bijzonder en het beluisteren waard. Soms hebben we zelf enige tijd nodig om ze volledig aan te voelen, te ‘bezitten’ – maar eens ik ze voel en de muziek vorm krijgt bij het samenspelen wordt het puur genieten. Enkele totaal onbekende, maar zo heerlijk subtiele chansons: Si le bon Dieu l’avait voulu, Le Verger du Roi Louis en Celui qui a mal tourné. Bij het meer swingende genre denk ik aan Les Trompettes de la Renommée en Le père Noël et la petite fille. Ongekend (want nooit door hem gezongen) zijn ook de postume chansons (op plaat gezet door Bertola en Le Forestier) waaronder pareltjes als het genoemde Honte à qui peut chanter en Dieu, s’il existe. Aanbevolen! En tenslotte: ons lijflied is La Princesse et le Croque-Notes. Vandaar ook de naam van de groep.’

Wil je zelf Brasserie Croque-Notes eens aan het werk zien? Hou dan zeker hun agenda nauwlettend in het oog : www.brasserie-croquenotes.be

 

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *