Frederic en de Katoenvelden: zwierend via het chanson langs de Mississippi

Frederic en de Katoenvelden: zwierend via het chanson langs de Mississippi

Frederic heeft het gezien in Parijs. Hij is klaar met de stad, de mensen, de taal, het chanson… Hij gaat op zoek naar avontuur en klimt op een boot naar New Orleans. Daar, in het Amerika van de jaren ’50, verweeft het Franse chanson zich met rauwe blues en swingende jazz. Het is zondag 26 oktober 2014 en daarnet zaten we nog gewoon in Theater PePijn in Den Haag. Maar theatermaker en zanger Daan Hofman heeft ons vijf minuten na de start van zijn voorstelling ‘Frederic & de katoenvelden’ al meegetrokken in zijn romantische expeditie.

DaanHofmanheader
Daan Hofman won dit jaar de publieksprijs van het Concours de la Chanson. Hierna besloot hij zijn volledig Nederlandstalige cd ‘Frederic en de katoenvelden’ uit te breiden met een theaterstuk, waarin ook het Franse chanson en de Amerikaanse blues en jazz een rol zou krijgen. De helft van zijn tour zit er inmiddels op en plannen voor een vervolgvoorstelling, met het Franse chanson als basale leidraad, liggen al klaar om uitgevoerd te worden. Eerst reizen we op deze herfstige zondagmiddag echter nog even af naar Les État-Unis, met een sterverteller en begeesterd zanger als onze gids.

Brieven van Jacques
In beschrijvingen van situaties, vergezichten en emoties, trekt Daan Hofman zijn publiek vanaf de eerste minuut mee de boot op. Ook wij voelen de spanning van een lange reis, de wind op ons gezicht. We ontdekken de klankkleuren van de straten van New Orleans, ruiken we de geuren van de steden die hoofdpersoon Frederic op zijn weg tegenkomt en zien we vervolgens de katoenvelden uitgestrekt voor ons liggen. Frederic schrijft zijn vriend Jacques, die in Parijs nog steeds zijn chansonniersdroom najaagt, de mooiste brieven, die vergezeld gaan met verhalende liedjes. Hoewel we al aan de andere kant van de oceaan zitten, krijgen we hier en daar nog wat Franse chansons op ons bord, waaronder Mathilde van Brel (zie ook onderaan dit artikel) en een exotisch Jardin d’Hiver van Henri Salvador.

Met gebalde vuisten
Daan Hofman is innemend, vurig en hartstochtelijk in zijn spel en zang. Hij heeft zich duidelijk laten inspireren door Le Grand Jacques, maar in zijn Nederlandse dictie klinkt ook Maarten van Roozendaal en Herman van Veen door. Hij balt zijn vuisten, slaat ermee om zich heen, danst soepel maar slungelig over het kleine podium en gebruikt iedere spier, iedere vezel in zijn gezicht om zichzelf uit te drukken. Hij heeft een groep strakke en geconcentreerde muzikanten om zich heen verzameld, die tot de introductie aan het einde geen enkel moment de aandacht opeist. Daan staat aan het roer en trekt alle blikken naar zich toe, waardoor we  zo’n anderhalf uur, exclusief pauze, geboeid te kijken en te luisteren naar een man die zijn vak verstaat: het in vervoering brengen van publiek.

Kanttekeningen
Toch zijn er ook een paar punten van aandacht. Zo beklijven lang niet alle eigen liedjes en zorgt een valse gitaar tegen het eind van de show voor gekromde tenen. Bovendien is de connectie tussen de liedjes en het verhaal af en toe vergezocht en kunnen sommige songs beter gekwalificeerd worden als ‘singer-songwriter’ dan als echte katoenveldenblues of dixieland. Daar hadden we best wat meer van willen horen. Het zijn dan ook vooral de brieven en vertellingen die ons meeslepen in de verhaallijn. Want Daan’s enthousiasme en toewijding doet in ons allemaal iets oplaaien. Een vonk. Een vuur.

Wij willen Frederic zijn
Niet alleen voor chansonliefhebbers, niet alleen voor bluesfanaten, maar ook zeker niet alleen voor fervent theaterbezoekers: ‘Frederic en de Katoenvelden’ is een ogenschijnlijk simpel, maar zeer professioneel uitgevoerd, heerlijk geromantiseerd en zwierig verteld verhaal van de reis die velen van ons met alle liefde zouden willen maken. Een reis terug in de tijd, met als opstapplaats Parijs en als einddoel het verwezenlijken van onze dromen met de constante aanwezigheid van muziek. Allemaal bewonderen we Frederic en zijn we zelfs een beetje jaloers op zijn doortastendheid, reislust en muzikaal talent. Daan Hofman heeft een personage geschapen die we maar al te graag hadden willen kennen en misschien zelfs hadden willen zijn. En als je met je voorstelling ‘wanderlust’ oproept in mensen, heb je toch echt iets héél erg goed gedaan.

De komende twee maanden is Daan met zijn voorstelling nog te zien in enkele Nederlandse theaters. Klik hier voor speeldata.
In 2015 is hij terug op de planken met Cirque Melancholique, waarin Parijs de hoofdstad speelt.
> Ga naar de website van Daan Hofman

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *