Thomas Dutronc verovert Amsterdam op ontwapenende wijze

Thomas Dutronc verovert Amsterdam op ontwapenende wijze

Donderdagavond 22 mei speelde Thomas Dutronc, zoon van Jacques Dutronc en Françoise Hardy, zijn allereerste Nederlandse show in de Tolhuistuin in Amsterdam. Verwacht van de veertigjarige zanger en gitarist echter geen fluisterliedjes, rockende ballades of nummers met een gierende dwarsfluit over Parijs in de ochtend: Thomas Dutronc speelt bevlogen en steengoede jazz manouche en hot club de France  in de traditie van Django Reinhardt. Een verslag. 

IMG_3869

De Tolhuistuin in Amsterdam is een nieuw podium, gevestigd is in de oude kantine van Shell. Vanaf de pont Buiksloterweg loop je vrijwel direct het gebouw binnen, waar je expositieruimtes, een dansstudio en een intieme concertzaal vindt. In juni opent bovendien het restaurant THT zijn deuren.

Een gil en een zucht
De zaal is gevuld met stoelen en een snelle rekensom komt uit op zitplek voor om en nabij vijftig man. Het binnenstromende publiek is verdeeld: we horen heel wat Franse expats, maar ook  ‘omelette-du-fromage-Frans’ sprekende Nederlanders en nemen oudere stellen en groepjes jonge dames waar. Zodra de lichten doven en de hoofdpersoon van de avond in de spotlight treedt, slaakt de laatstgenoemde groep een gil en een zucht; Thomas is klaarblijkelijk net zo populair bij de vrouwen als zijn vader.

Aandoenlijk steenkolen Engels
Het is Dutronc’s allereerste show in een niet-Franstalig land en in aandoenlijk steenkolen Engels verontschuldigt hij zich voor zijn uitspraak en verwoording. Het publiek smult ervan en regelmatig volgt op de aankondiging van een liedje een uitbundig, maar aanmoedigend lachsalvo. Zo is het nieuwe nummer ‘Pas besoin d’être Archimède’ zogenaamd ‘unachieved’, omdat hij nog niet het juiste woord heeft gevonden dat rijmt op de naam van de filosoof. Thomas’ podiumpresentatie is zowel vertederend en ontwapenend als zelfbewust.

Reinhardt, Gainsbourg, Dutronc
Muzikale versterking komt deze avond onder andere van gypsyjazzgitarist Rocky Gresset. De vingers van deze vedette schieten soepel en razendsnel over de snaren. Het rookkanon hult de scène in een mysterieuze nevel die op lijkt te stijgen uit de stemmechanieken van zijn gitaar. Thomas doet als muzikant zeker niet onder voor zijn andere twee gitaristen en het trio duelleert in minuten durende hot jazzsolo’s, steady ondersteund door een contrabas. Vertolkingen als ‘I’ll See You In My Dreams’ (uiteraard in de stijl van Django Reinhardt) en Gainsbourg’s ‘Chez les Yéyé’s’ (bedankt voor het verwittigen, Guuzbourg) vloeien naadloos over in instrumentale intermezzo’s en publieksfavorieten als ‘Comme un manouche sans guitar’ en ‘J’aime plus Paris’. Het is echter vooral nieuw werk dat de revue passeert. De kracht ervan wordt direct bewezen, wanneer het publiek de nummers, al dan niet fonetisch, luidkeels meezingt.

‘Merci, Amsterdam’
Halverwege het concert nodigt de band het publiek uit op het podium. Na enige aarzeling, beklimmen de eerste twee meisjes het podium; de rest van de kudde volgt snel en ook in de zaal wordt gedanst. Het zegt iets over de sfeer van de avond, die moeiteloos heen en weer laveert tussen uitbundig en intiem. Dat het publiek hardnekkig mee blijft klappen op de eerste en derde tel, lijkt Thomas ons te vergeven. Tegen de klok van tien neemt de groep met een grote glimlach haar applaus in ontvangst en wordt bevestigd dat de allereerste Nederlandse show voor zowel het publiek als de band een succes is geweest. We zien hem graag nog eens terug. Thomas Dutronc heeft immers de formule in handen om hitgevoelige, meezingbare popliedjes en gypsyjazz te verenigen tot een geluid waaraan ook jonger publiek het hart kan verliezen.

Het Chanson Offensief interviewde Thomas na afloop van het concert. Lees het morgen op www.chansonoffensief.nl 

Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *